تو مدرسه، تو دانشگاه، سرکار و توی جامعه گفتن که زن و مرد با هم فرق دارن ولی کسی نگفت فرق زن و مرد چیه؟

ولی واقعا فرقی هست؟

در توانایی‌های بدنی؟ هوش و ذکاوت؟ احساسات بیشتر؟ مدیریت؟ و…

یا کاش اصلا یکی جای اینکه برامون از تفاوت‌ها بگه از شباهت‌ها میگفت. مثلا میگفت دختر و پسر هر دو میتونن درس بخونن، کار کنن، نقشی توی جامعه داشته باشن و میتونن با احترام و برابری با هم برخورد کنن. شاید اگه از شباهت‎‌ها برامون میگفتن دیگه کسی به خودش اجازه نمیداد به خاطر بد حجابی دختری اون رو بکُشه.

یادمه توی کتاب دینی که توی مدرسه میخوندیم نوشته بود تنها تفاوت زن و مرد در تقوای اونا هست. نسل ما تقوا رو توی چی دید که زن بد حجاب اون رو نداره؟ مگر تقوا واسه ما نزدکی به خدا معنا نشده بود؟ مگه نمیگفتیم جز خود خدا کسی نمیتونه میزان تقوا رو توی وجود ما بسنجه؟ همه خدا شدیم؟‌

میدونی فکر میکنم که علت این ظلم‌هایی که پاسخی براش نداریم چیه؟ شاید جَهلی که سالهاست بهش دچاریم… به نظرم تنها راهی که میتونیم از این سیاهی تاریخ و درد و مشکلات بگذریم، تغیر افکار و باورهامونه.

تغیر درد داره اما وقتی دیگه نمیتونیم ظلم رو بپذیریم باید پذیرای تغیری باشیم که بنیان‌های اخلاقی و فکری ما رو تغیر میده. بپذیریم فرصت‌های برابر به زنان برای رشد باید داده بشه، بپذیریم انسان دارای عقل و اختیاره و با زور به انسان نمیشه درس داد، بپذیریم که زن حرمت داره و به واسطه سال‌ها مرد سالاری الان زمانیست که فرصتی بدیم زنان همپای مردان رشد کنند و به رشد جامعه کمک کنند.

شاید اگه یه روزی مادری پرتوان یا پدری حامی توی گوش دختر و پسرش میگفت که فرق دختر و پسر توی ظاهرشون خلاصه میشه و بین انسان‌ها در روح و قلبشون تفاوتی نیست دنیای الان جای بهتری بود.

کاش کسی در گوش انسان تازه متولد میگفت: “حقیقت وجود انسان روح اوست که جنیست ندارد. “

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *